FANDOM


Specyficzną, ze względu na wydawane dźwięki, jest podrodzina dzięciołów. Charakterystyczne bębnienie jest związane nie tylko z poszukiwaniem i wydobywaniem owadów spod kory drzew. Stanowi także głos godowy. W okresie lęgowym dzięcioły wyszukują uschniętą gałąź i uderzając w nią dziobem wabią samice do odbycia godów. Szybkość i ton bębnienia jest charakterystyczny dla danego gatunku dzięcioła. Wysokość tonu poszczególne gatunki uzyskują wyszukując gałęzie o określonej grubości. W budowie ciała charakterystyczny dla dzięciołów jest dość długi, dłutowaty, bardzo silny dziób oraz sztywne, mocne sterówki ogona, którymi ptak podpiera się podczas kucia dziobem w pień drzewa.

W Polsce najpopularniejszym gatunkiem jest dzięcioł duży. Spotkamy go w lasach każdego typu, ale również w parkach miejskich, czy na cmentarzach. Długość jego dochodzi do 22 cm, ale duża część przypada na 9-centymetrowy ogon. Waga nie przekracza 90 g, co stanowi około 1/3 wagi gołębia. Efektowny wygląd nadaje mu intensywnie czerwona przepaska na potylicy i plama na podbrzuszu. Reszta ciała jest pstrokata: w białe i czarne także wyraźnie rozdzielone pręgi i cętki. Podobne pod względem upierzenia są dzięcioł średni i mały - dzięciołek. Ten ostatni rozmiarem jest podobny do wróbla, lecz jego waga dochodzi zaledwie do 25 g.

Nie wszystkie dzięcioły z równą pasją posługują się bębnieniem. Bywają gatunki – jak dzięcioł zielony – bębniące rzadko, lub - jak dzięcioł średni – prawie wcale. W niektórych przypadkach łatwiej więc usłyszeć i rozpoznać gatunek po śpiewie.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki