FANDOM


Sroka należy do rodziny krukowatych. To ptaki często niedoceniane i mylone między sobą. Mimo, że przebywają blisko człowieka i różnią się zasadniczo pomiędzy gatunkami, mało kto potrafi odróżnić i prawidłowo nazwać sójkę, kawkę czy gawrona. Wszystkie otrzymują zazwyczaj lekceważące, zbiorowe określenie wron lub nawet kraczących gap. Sprawdźmy, jak popularne wyobrażenia mają się do faktów na temat tych ciekawych ptaków. Do najbardziej znanych gatunków należą: kruk, gawron, wrona, kawka, sroka i sójka. Pierwsze zaskoczenie przy poznawaniu rodziny krukowatych jest ich systematyka: te duże w większości ptaki należą bowiem do rzędu wróblowych. Bez uważnej obserwacji trudno też uwierzyć, że wszystkie krukowate należą równocześnie do podrzędu ptaków śpiewających.

Sroka to pospolity ptak niewiele mniejszy od gołębia, ale z wyjątkowo długim, prostym ogonem, który w locie przybiera kształt wydłużonego rombu. Długość całego ciała dochodzi do 45 cm, z czego ponad połowa przypada na ogon. Mocny, wydłużony dziób jest nieznacznie zakrzywiony ku dołowi. Sroka ma biały brzuch, nasady skrzydeł i lotki, czarną głowę, pierś i grzbiet. Ogon także jest czarny, lecz z metalicznym, zielonkawym połyskiem. Barwy upierzenia są wyraźnie oddzielone, bez stref przejściowych. Nadaje to sroce porządny, elegancki wręcz wygląd.

Sroki występują licznie zarówno na skraju lasu, na wsi jak i w mieście. Szybko uczą się naśladować dźwięki, dostosowują się do otoczenia i reagują na zachodzące w nim zmiany. Swą inteligencję wykorzystują na przykład zdobywając pokarm – do wybierania jaj i piskląt innych ptaków nawet z trudno dostępnych budek lęgowych. Oznaką inteligencji jest też zainteresowanie okazywane wszelkim „niecodziennym”, np. błyszczącym przedmiotom, którymi sroki upiększają nieraz swoje gniazda. Ludzie nazwali przez to srokę złodziejką, a o ileż ładniej brzmiałoby określenie „koneser sztuki”… Dzięki specjalnej budowie krtani, sroka jest zdolna do wydawania różnorodnych dźwięków i słusznie zaliczana jest do ptaków śpiewających. W naturze rzadko jednak można usłyszeć w jej wykonaniu cokolwiek poza skrzeczącym, ochrypłym, napastliwym chichotem. Ostrzejszy wydźwięk ma alarmujący harmider stada srok starających się przepędzić zbliżającego się drapieżnika.

Sroka wykorzystuje swoje zdolności wokalne jedynie sporadycznie. Można wtedy usłyszeć nucone jakby półgłosem szczebiotanie. Może to kolejny dowód na inteligencję srok – w końcu mowa jest tylko srebrem…

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki